MENU

Dera Baba Murad

  ਜੈ ਬਾਬਾ ਸ਼ੇਰੇ ਸ਼ਾਹ ਜੀ | ਜੈ ਬਾਬਾ ਮੁਰਾਦ ਸ਼ਾਹ ਜੀ | ਜੈ ਬਾਬਾ ਲਾਡੀ ਸ਼ਾਹ ਜੀ

 

ਫਿਰ 5 ਸਾਲ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨਕੋਦਰ ਨਹੀਂ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿਨ੍ਚਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨਜੀਤ ਮਾਨ ਜੀ ਦਾ Thyroid ਕਾਰਣ ਭਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਇਆ ਪਰ ਕੋਈ ਹਲ ਨਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਫਿਰ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦਵਿੰਦਰ ਸ਼ਾਯਰ ਨੇ ਖੰਨਾ ਸ਼ਿਹਰ ਤੋਂ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕੀ ਓਹ ਇੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆ ਜਾਓ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਤੇ ਮਨਜੀਤ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਟਿਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ. ਤੇ ਓਹ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਖੰਨਾ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਰਾਹੂ ਕੇਤੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਾਏ ਲਿਖ ਦਿੱਤੇ. ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਕੇ ਗੱਡੀ ਵਾਪਸ ਪਟਿਆਲੇ ਵੱਲ ਮੋੜਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਮਨਜੀਤ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਹ ਗਈ ਉੱਥੇ ਵੀ ਜਾਕੇ ਆਈਏ ਜਿੱਥੇ 5 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗਏ ਸੀ, ਨਕੋਦਰ. ਮਨਜੀਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਚਲੋ. ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ ਕੀ ਮੈਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕੀ ਅਰਪਣ ਕਰੁਂਗਾ ਕਿਓਂਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵੀ ਨੀ ਲਿਆ ਸੀ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਘੜੀ ਬੰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਹੀਰੇ ਜੜੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕੀ ਘੜੀ ਦੇਦੁਂਗਾ, ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਹਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨੇ ਤੇ ਨਕੋਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਸ਼ਰਦਾ ਜੀ ਬੈਠੇ ਸੀ, ਸਾਂਈ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸੀ “ਤੁਸੀਂ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਦੇਖੀ ਹੈ ?” ਸ਼ਰਦਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਂਈ ਜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਲੀਲਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕੁੱਛ ਵੀ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋੰ. ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅੱਜ. ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਮੰਡਾਲੀ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੂੰ ਮੰਡਾਲੀ ਮੇਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦੇਣ ਆਏ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕੀ ਸਾਡੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਲਾਕਾਰ ਗਾ ਗਏ ਪਰ ਕਦੀ ਗੁਰਦਾਸ ਨੀ ਆਇਆ, ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਗੁਰਦਾਸ ਵੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੈ. ਮੰਡਾਲੀ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕੀ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ. ਫੇਰ ਮੰਡਾਲੀ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਦਰਬਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਸਾਂਈ ਜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਬਾ ਮੁਰਾਦ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਕੋਲ ਟੇਕ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਸ਼ਰਦਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਂਈ ਜੀ ਗੁਰਦਾਸ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਆਇਆ ਫੇਰ ਨੀ ਆਇਆ, ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਹੂ ਕੇਤੂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਨੇ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਰੋਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਗਏ ਤੇ ਮੰਨ ਵਿਚ੍ਹ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ "ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿਓ, ਬਖਸ਼ ਦਿਓ" ਸਾਂਈ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮੁੰਹ ਤੋਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸੀ “ਜਾ ਬਖਸ਼ਤਾ ਜਾ ਬਖਸ਼ਤਾ" ਗੁਰੂ ਓਹੀ ਜਿਹਰਾ ਬਿਨਾ ਬੋਲੇ ਬਾਤ ਜਾਣੇ. ਤਾਹੀਂ ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਏ ਛਾਂਨ ਕੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਬਣਾਈਏ ਜਾਣਕੇ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇਖ ਲਿਆ ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋ ਉੱਪਰ ਕੁੱਛ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ ਰੱਬ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸਾਂਈ ਜੀ ਚੋਂ ਦਿਖੀ. ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਪੈਸੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰਕੇ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਪੁਛਿੱਆ ਮੰਡਾਲੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਗਾ ਜਾਏਂਗਾ ?. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ “ਜੋ ਆਗਿਆ”. ਫੇਰ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਤੇ ਕਿਹਾ "ਘੜੀ ?" ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਏ, ਘੜੀ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਹੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਨੀ ਰੱਖ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਹੀ ਸਾਂਈ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਸਾਂਈ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਨੀ ਰੱਖ, ਕਹਿੰਦੇ " ਹੱਥ ਤੇ ਬੱਨੀਂ - ਦਿਲ ਤੇ ਬਣੀ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੈ" ਦਿਲ ਤੇ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇ ਬਣ ਚੁਕੀ ਸੀ. ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਫੇਰ ਮਿਨ੍ਨਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਠੀਕ ਹੈ ਫੇਰ ਬੱਨ ਲੇਨੇ ਹਾਂ, ਭਗਤ ਕੀ ਬੱਨੀਂ ਫੇਰ ਗੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਛੁੜਾਏ.

ਸਾਂਈ ਜੀ ਜਿਆਦਾਂ ਤਰ ਵਕ਼ਤ ਹੀਰ ਪਰ੍ਹਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ. ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਓਹ ਫਕ਼ੀਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀਰ ਗਰੰਥ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਫਕ਼ੀਰ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਿੱਧਾ ਰੱਬ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਹੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਹਲੇ ਬਰਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ "ਬਾਬਾ ਮੁਰਾਦ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਕੀ ਅਪਾਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰਹੇਗੀ - ਸੇਵਾਦਾਰ ਗੁਲਾਮ" ਸਾਂਈ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਲਿਖਦੇ ਸੀ. ਸਾਈਂ ਜੀ ਨੇ ਮਾਨ ਸਾਹਬ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਦੇਕੇ ਕਿਹਾ "ਇਸਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੜ੍ਹੀਂ ਕਿਉਂ ਕੀ ਜਿਸਨੇ ਪੜ੍ਹਲੀ ਹੀਰ ਓਹ ਹੋਗਏ ਫਕ਼ੀਰ" ਫੇਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਰਿਆਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਜਿਆਦਾਂ ਤਰ ਹੀਰ ਹੀ ਗਾਉਂਦੇ ਨੇ ਰਿਆਜ਼ ਵੇਲੇ, ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਅਸੀਂ ਫਿਲਮ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਬਣਾ ਦੀਏ. ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਹੀਰ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਖੁੱਲੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇ ਓਹੀ ਬਰਕਾ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਬਾਬਾ ਮੁਰਾਦ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਕੀ ਅਪਾਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਰਹੇਗੀ - ਸੇਵਾਦਾਰ ਗੁਲਾਮ" ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਓਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਜ਼ ਗਏ ਕੀ ਇਹ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹਾ ਮਨਜੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੋ.

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਫਿਲਮ ਲਈ "ਹੀਰ ਦੇ ਬੈਂਤ" ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨੇ ਸੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਵੇਰੇ 11 ਵਜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੱਸੇ ਸਵੇਰੇ ਨਕੋਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕੋਲ, ਪਿੱਛੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ ਗਿਆ ਕਿਓਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਹਰ੍ਸਲ ਹੋਣੀ ਸੀ ਫੇਰ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਹੋਣੀ ਸੀ. ਤੇ ਸਾਂਈ ਜੀ ਸਬ ਕੁੱਛ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਸਾਂਈ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਗੁਰਦਾਸ ਫਕ਼ੀਰ ਓਹ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਸੋ ਕਰੇ ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੇ ਸੋ ਕਰਾਵੇ" ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ ਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਰ੍ਸਲ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਬਰਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਰਿਹਰ੍ਸਲ, ਬਿਨਾ ਬਰਕੇ ਪੜ੍ਹੇ ਸਾਰੀ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਕੀਤੀ, ਸਬ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਦੇਖੇ ਸਾਰੀ ਹੀਰ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਗਾਇਆ ਉਸਨੁ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਈ. ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਹੀਰ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰਵਾਤੀ ਸੀ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ. ਫੇਰ ਜਦੋਂ ਫਿਲਮ ਬਣ ਗਈ ਸਬ ਕੁੱਛ ਹੋਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਂਈ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਗੁਰਦਾਸ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਫਕ਼ੀਰ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦੇਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰੱਬ ਤੇਰੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ "